Cewnikowanie przerywane (IC) odnosi się do pęcherza moczowego

metoda leczenia, w której cewnik jest regularnie wprowadzany przez cewkę moczową lub przewód nadłonowy w celu opróżnienia pęcherza moczowego lub zbiornika moczu, a cewnik jest usuwany natychmiast po drenażu.

1. Wskazania i wymagania wstępne dla IC
2. Wskazania do IC:

Cewnikowanie przerywane jest wskazane w przypadku zaburzeń opróżniania pęcherza moczowego spowodowanych różnymi schorzeniami, w tym neurogenną i nieneurogenną dysfunkcją pęcherza moczowego i cewki moczowej, idiopatycznym zatrzymaniem moczu lub niepełnym opróżnianiem pęcherza. Przykładami takich schorzeń są: uraz rdzenia kręgowego, dysrafia kręgosłupa, cukrzycowa dysfunkcja pęcherza moczowego, łagodny przerost gruczołu krokowego, pooperacyjne zatrzymanie moczu po operacji miednicy, poporodowe zatrzymanie moczu, miastenia gravis, zespół Hinmana, zespół Flowera i inne powiązane schorzenia.

Ponadto w pewnych sytuacjach klinicznych — na przykład u pacjentów, którzy nie są w stanie samodzielnie oddawać moczu we wczesnym okresie pooperacyjnym po zabiegu nieurologicznym — można także wykonać tymczasowe cewnikowanie przerywane w celu opróżnienia pęcherza.

2. Przeciwwskazania do IC:

Bezwzględnym przeciwwskazaniem do przerywanego cewnikowania jest zbyt mała bezpieczna pojemność pęcherza moczowego lub podwyższone ciśnienie śródpęcherzowe, które wymaga ciągłego drenażu w celu zapobiegania uszkodzeniu nerek.

Przeciwwskazania względne obejmują:

1. Słaba sprawność manualna bez pomocy przeszkolonych opiekunów;
2. Schorzenia cewki moczowej, które uniemożliwiają lub utrudniają wielokrotne wprowadzanie cewnika;
3. Ciężkie zakażenia układu moczowego;
4. Choroby układowe, takie jak skłonność do krwawień, zaburzenia krzepnięcia lub wielomocz.
5. Wymagania do wykonania IC:
6. Stabilne parametry życiowe, bez konieczności resuscytacji lub podawania dużych objętości płynów;
7. Odpowiednia bezpieczna pojemność pęcherza (idealna bezpieczna pojemność pęcherza wynosi około 400 ml; jeśli bezpieczna pojemność jest niewystarczająca, pojemność pęcherza można zwiększyć za pomocą leków lub technik chirurgicznych, aby spełnić wymagania dla IC);
8. Brak niedrożności cewki moczowej i innych przeciwwskazań;
9. Wystarczająca sprawność poznawcza i współpraca, a także odpowiednia sprawność fizyczna i sprawność rąk, umożliwiające pacjentowi naukę i samodzielne wykonywanie cewnikowania lub ukończenie cewnikowania przy pomocy innych osób;

5. Dobra zgodność.
6. Zalety układów scalonych
7. Skuteczne opróżnianie pęcherza:

Cewnikowanie przerywane umożliwia skuteczne opróżnianie pęcherza i stanowi formę treningu rehabilitacji pęcherza. Zaleca się, aby kwalifikujący się pacjenci rozpoczęli cewnikowanie przerywane jak najwcześniej.

2. Ochrona funkcji górnych i dolnych dróg moczowych:

Standaryzowany system IC pomaga uniknąć ryzyka i szkód związanych z metodami oddawania moczu, takimi jak parcie na pęcherz lub opukiwanie pęcherza. Zmniejsza częstość występowania wodonercza, zaniku nerek, odmiedniczkowego zapalenia nerek, poszerzenia moczowodów i odpływu pęcherzowo-moczowodowego (VUR), chroniąc w ten sposób funkcję górnych dróg moczowych. Jednocześnie pomaga zachować funkcje dolnych dróg moczowych, w tym podatność, pojemność i morfologię pęcherza.

3. Redukcja i zapobieganie powikłaniom:

IC zmniejsza powikłania związane z długotrwałym cewnikowaniem, takie jak zakażenia układu moczowego i narządów płciowych, krwawienia, uszkodzenia cewki moczowej, zwężenia cewki moczowej, owrzodzenia, polipy i kamienie. Jest uważana za najbezpieczniejszą metodę leczenia pęcherza moczowego.

4. Poprawa jakości życia:

Terapia interwencyjna zwiększa uczestnictwo w życiu społecznym, podnosi pewność siebie i ułatwia pacjentom ponowną integrację ze społeczeństwem.

1. Rodzaje układów scalonych

Do typowych rodzajów cewnikowania przerywanego zalicza się SIC, CIC oraz bezdotykowe cewnikowanie wewnątrznaczyniowe.

1. SIC (sterylne cewnikowanie przerywane):

Metoda SIC polega na cewnikowaniu wykonywanym z zachowaniem sterylności przez cały czas trwania zabiegu, przy ścisłym przestrzeganiu zasad aseptyki. Jej główną zaletą jest maksymalna redukcja ryzyka zakażenia podczas cewnikowania, a tym samym obniżenie ryzyka infekcji. Metoda ta zazwyczaj wymaga przeszkolonego personelu medycznego i wiąże się z wyższymi kosztami materiałów eksploatacyjnych.

2. CIC (Czyste cewnikowanie przerywane):

CIC wykonuje się z użyciem czystej techniki, która wymaga jedynie czystych rąk lub rękawiczek, umycia rąk i cewnika oraz użycia czystego pojemnika. Zabieg może być przeprowadzony przez pacjenta lub opiekuna. Cewniki mogą być jednorazowego lub wielokrotnego użytku. Zabieg nie wymaga sterylnych warunków; przed wprowadzeniem cewki moczowej konieczne jest jedynie oczyszczenie ujścia cewki moczowej.

Jeśli podczas wprowadzania występuje nadmierny opór, przepływ moczu jest słaby lub mocz zawiera skrzepy krwi lub resztki tkanki (osad), sugeruje to, że rozmiar cewnika może być nieodpowiedni i należy go odpowiednio dopasować. Odpowiednie lubrykantowanie lub stosowanie cewników z powłoką hydrofilową może zmniejszyć tarcie między powierzchnią cewnika a błoną śluzową, zmniejszając tym samym ryzyko powikłań, takich jak krwawienie. Środki poślizgowe o działaniu znieczulającym mogą pomóc pacjentom się zrelaksować i zmniejszyć trudności z wprowadzeniem. Samocewnikowanie (CIC) wykonywane przez pacjenta określa się jako CISC (Clean Intermittent Self-Catheterization).

3. Układ scalony bezdotykowy:

W bezdotykowej intubacji wewnątrzcewkowej (IC) ujście cewki moczowej jest przecierane lub czyszczone z użyciem czystej techniki, a następnie używany jest jednorazowy cewnik w indywidualnym sterylnym opakowaniu. Cewnik wprowadza się do pęcherza moczowego za pomocą zewnętrznego opakowania lub sterylnych narzędzi pomocniczych, takich jak sterylne kleszcze, bez bezpośredniego kontaktu. Można również stosować wielorazowe systemy cewników z zewnętrzną osłonką. Podczas zabiegu operator trzyma dystalny koniec cewnika lub opakowanie, unikając kontaktu z proksymalną częścią, która wchodzi do ciała pacjenta.

1. Wybór cewnika

Wybór cewnika zależy od funkcji cewki moczowej pacjenta, czynników ekonomicznych, doświadczenia użytkownika oraz preferencji pacjenta lub opiekuna. Do typowych materiałów stosowanych w cewnikach należą: polichlorek winylu (PCW) klasy medycznej, lateks, silikon, guma, poliuretan i termoplastyczne olefiny.

Idealny cewnik powinien spełniać następujące kryteria:

1. Czyste i sterylne;
2. Dobra biozgodność, niska cytotoksyczność, minimalne podrażnienie błony śluzowej i łatwość wprowadzania.

Klinicznie, cewniki o odpowiedniej średnicy dobiera się w celu zapewnienia swobodnego odpływu moczu. Zasadniczo dla dorosłych preferowane są cewniki F12–14, natomiast dla dzieci F4–6. W szczególnych sytuacjach, takich jak łagodne zwężenie cewki moczowej lub jej skurcz, należy wybrać cewnik o mniejszym rozmiarze, w zależności od indywidualnych okoliczności.

Cewniki wielokrotnego użytku wymagają czyszczenia, suszenia i prawidłowego przechowywania po użyciu, z zachowaniem ostrożności w celu uniknięcia skażenia. Przenośne zestawy cewników zawierające cewniki wielokrotnego użytku z zewnętrzną osłonką wypełnioną roztworem dezynfekującym ułatwiają codzienne CIC. Cewniki jednorazowego użytku są wyrzucane po użyciu i oferują większą wygodę. Można je podzielić na cewniki niehydrofilowe (niepowlekane) lub hydrofilowe (powlekane). Cewniki niepowlekane powinny być używane ze sterylnym środkiem smarującym, natomiast cewniki powlekane mają wstępnie przygotowaną warstwę smarującą i mogą być używane bezpośrednio lub po aktywacji wodą. Cewniki z powłoką hydrofilową zmniejszają ryzyko zakażeń dróg moczowych i krwiomoczu oraz zmniejszają częstość występowania urazów i zwężeń cewki moczowej.

Zastrzeżenie

1. Część treści w tym artykule pochodzi ze źródeł internetowych. W przypadku naruszenia prosimy o kontakt w celu usunięcia treści.
2. Podane tutaj informacje medyczne mają charakter wyłącznie poglądowy i nie powinny być wykorzystywane jako podstawa diagnozy klinicznej ani leczenia.