Czysta przerywana cewnikowanie (CIC): szczegółowe instrukcje krok po kroku dla chłopców

CIC to technika pomagająca dzieciom opróżnić pęcherz moczowy. Zazwyczaj należy ją wykonywać kilka razy dziennie.

CIC to skrót od Clean Intermittent Catheterization, co oznacza czyste cewnikowanie przerywane.

CIC może pomóc rozwiązać problemy z pęcherzem

Jeśli dziecko nie jest w stanie samodzielnie opróżnić pęcherza moczowego, ma wycieki z pęcherza lub wysokie ciśnienie w pęcherzu, należy zastosować cewnikowanie przerywane (CIC). Nieprawidłowe opróżnienie pęcherza może prowadzić do infekcji lub innych powikłań.

CIC nie jest trudne. Jeśli dziecko stosuje się do instrukcji pielęgniarki, nie spowoduje to uszkodzenia pęcherza. Po kilku ćwiczeniach prawie każdy – w tym dzieci już od piątego roku życia – może opanować tę technikę.

Jak działa układ moczowy

Mocz jest produkowany przez nerki. Przepływa on z nerek przez moczowody do pęcherza moczowego. Pęcherz moczowy to worek mięśniowy, który gromadzi mocz.

U podstawy pęcherza moczowego znajduje się silny mięsień zwany zwieraczem, który zapobiega wyciekaniu moczu do momentu, w którym pacjent jest gotowy do jego oddania.

Kiedy mózg wysyła sygnał, aby rozluźnić zwieracz, mocz jest uwalniany i wypływa przez cewkę moczową. Gdy pęcherz jest pełny, wysyła sygnał do mózgu mniej więcej co dwie godziny, aby zasygnalizować uczucie pełności. Mózg decyduje wówczas, czy nadszedł odpowiedni moment na oddanie moczu. Jeśli nie opróżnisz pęcherza po pierwszym sygnale, sygnały będą pojawiać się częściej i silniej. W końcu, jeśli pęcherz stanie się zbyt pełny, może opróżnić się samoistnie.

Jeśli pęcherz nie zostanie opróżniony, mogą wystąpić infekcje lub inne problemy zdrowotne. Jeśli mocz nie zostanie odprowadzony w odpowiednim czasie, może cofnąć się do moczowodów i nerek. Stan ten nazywa się refluksem i może prowadzić do infekcji nerek, bliznowacenia i trwałego uszkodzenia nerek.

U wielu dzieci CIC pozwala na całkowite opróżnienie pęcherza, zapobiega refluksowi i pomaga zapobiegać zakażeniom dróg moczowych oraz moczeniu nocnemu.

Dziesięć kroków prawidłowego wykonania CIC u chłopców

1. Przygotuj cały niezbędny sprzęt i umieść go w miejscu łatwo dostępnym.
2. Zachęcaj dziecko do oddawania moczu tak często, jak to możliwe, ale nie zmuszaj go do tego.
3. Niech dziecko dokładnie myje ręce wodą z mydłem i osusza je. Dbaj o to, aby paznokcie dziecka były krótkie i czyste.
4. Ustaw dziecko tak, aby stało przed toaletą, siedziało okrakiem na nocniku lub opierało się o łóżko.
5. Jeśli dziecko jest nieobrzezane, należy odciągnąć i przytrzymać napletek podczas cewnikowania. Następnie należy umyć czubek penisa wodą z mydłem.
6. Nanieść środek smarujący na końcówkę cewnika, tak aby pokrywał on około 5–8 cm (2–3 cale) końcówki cewnika.
7. Niech dziecko odsunie penisa od ciała i przytrzyma go. Powinno trzymać cewnik jak ołówek i powoli wprowadzać go do cewki moczowej, aż zacznie płynąć mocz. Następnie delikatnie wsunąć cewnik o około 3 cm (1 cal) dalej. Zwieracz stawia pewien opór, działając jak drzwiczki przy wejściu do pęcherza moczowego. Ważne jest, aby dziecko oddychało powoli i rozluźniało mięśnie.
8. Pozwól, aby cały mocz odpłynął do toalety lub specjalnego pojemnika.
9. Po ustaniu oddawania moczu powoli wyciągnij cewnik. Mocz może nadal płynąć i należy pozwolić mu całkowicie odpłynąć.
10. Poleć dziecku oczyścić penisa, ustawić napletek w pierwotnym położeniu i ponownie umyć ręce.

Inne środki ostrożności:

1. Sprawdź kolor, zapach i klarowność moczu. Czynniki te mogą pomóc w identyfikacji infekcji lub innych problemów zdrowotnych. W przypadku jakichkolwiek zmian w moczu, poinformuj o tym lekarza lub pielęgniarkę.
2. Rejestruj ilość moczu oddawanego przez dziecko. Informacje te mogą pomóc lekarzom i pielęgniarkom we współpracy z Tobą w opracowaniu odpowiedniego harmonogramu regularnych cewnikowań dla dziecka.

Możliwe problemy:

1. Zablokowanie cewnika: Jeśli podczas cewnikowania dziecko nie rozluźni zwieracza cewki moczowej, „brama pęcherza” pozostanie zamknięta. Jeśli cewnika nie da się wprowadzić, nawet gdy dziecko jest rozluźnione, należy skontaktować się z lekarzem lub pielęgniarką.

2. Krwawienie związane z cewnikiem: Czasami podczas cewnikowania wokół cewnika mogą pojawić się małe krople krwi. Jeśli zdarza się to rzadko, może nie być poważne, ale mimo to należy poinformować lekarza lub pielęgniarkę.

3. Objawy zakażenia z gorączką: Jeśli u dziecka wystąpi gorączka, a mocz stanie się mętny i zacznie wydzielać nieprzyjemny zapach, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

4. Objawy infekcji bez gorączki: Jeśli mocz jest mętny i cuchnący, ale dziecko nie ma gorączki, należy upewnić się, że dziecko pije dużo wody i prawidłowo cewnikuje. Jeśli u dziecka wystąpi gorączka, należy skontaktować się z lekarzem.

Wykonuj CIC 4–6 razy dziennie:

Większość lekarzy zaleca wykonywanie cewnikowania dożylnego (CIC) od 4 do 6 razy dziennie, a dokładna częstotliwość zależy od potrzeb dziecka. Odstęp między nocnymi cewnikowaniami nie powinien przekraczać 8 godzin. Wybierz cewnik o odpowiednim rozmiarze dla swojego dziecka.

Wybór właściwego rozmiaru cewnika dla Twojego dziecka:

Lekarz dziecka dobierze odpowiedni rozmiar cewnika dla dziecka.

Rozmiar cewnika mierzy się w jednostkach francuskich (FR). Cewniki używane do czystego cewnikowania przerywanego zazwyczaj mają od 5 do 16 FR; im mniejsza liczba, tym cieńszy cewnik.

W razie potrzeby lekarz może zalecić zmianę rozmiaru cewnika. Na przykład, jeśli opróżnianie pęcherza zajmuje zbyt dużo czasu, cewnik może być zbyt cienki.

Ważne rzeczy, które warto wiedzieć:

• Bardzo ważne jest, aby dziecko cewnikowało się punktualnie i nie opuszczało żadnego zaplanowanego cewnikowania. Ustal stały, codzienny harmonogram.
• Jeśli cewnik upadnie na podłogę, należy go wymienić na nowy.
• Zachęcaj dziecko do picia dużej ilości wody, aby pomóc przepłukać mocz przez nerki.

Zastrzeżenie

1. Część treści w tym artykule pochodzi ze źródeł internetowych. W przypadku naruszenia prosimy o kontakt w celu usunięcia treści.
2. Podane tutaj informacje medyczne mają charakter wyłącznie poglądowy i nie powinny być wykorzystywane jako podstawa diagnozy klinicznej ani leczenia.