Leave Your Message

Wat is een urethrastrictuur?

2026-06-17

Wanneer de urethra door verschillende oorzaken beschadigd raakt, vormt zich littekenweefsel dat tijdens het genezingsproces samentrekt, waardoor het lumen van de urethra vernauwt of zelfs volledig verstopt raakt. Het bekledingsepitheel wordt dunner en ondergaat gedeeltelijk metaplasie tot meerlagig plaveiselepitheel. De propria-laag wordt discontinu en de vasculaire sinusoïdale structuur van het corpus spongiosum wordt grotendeels vervangen door vezelig bindweefsel, dat zich zonder duidelijke grens vermengt met het sponsweefsel. Het resultaat van al deze veranderingen is een urethrastrictuur.

Urethrastrictuur is een van de meest voorkomende aandoeningen in de urologische chirurgie. De laatste jaren is de incidentie ervan gestegen, zowel in ontwikkelde als in ontwikkelingslanden, door de ontwikkeling van industrieën zoals transport en bouw, en het toenemende gebruik van intra-urethrale instrumenten en chirurgische ingrepen. Veelvoorkomende oorzaken van urethrastrictuur zijn aangeboren, inflammatoire, traumatische, iatrogene en idiopathische factoren.

Omdat de mannelijke urinebuis langer is dan de vrouwelijke urinebuis en verschilt in anatomische positie en weefselstructuur, is deze gevoeliger voor trauma en infectie. In combinatie met sociale factoren treft de aandoening vooral volwassen mannen.

1. Oorzaken van urethrale strictuur

Een urethrastrictuur kan worden onderverdeeld in een spastische of een organische vernauwing.

Een spastische urethrastrictuur is een tijdelijk verschijnsel dat wordt veroorzaakt door samentrekking van de externe urethrale sluitspier. Bijdragende factoren kunnen onder andere urethritis, urethrale stenen, intra-urethrale instrumentatie of abnormale seksuele activiteit zijn. Spastische stricturen kunnen over het algemeen worden behandeld met een uitgebreide aanpak, inclusief het wegnemen van de bijdragende factoren, warme zitbaden, sedativa, pijnstillers en spasmolytica.

Organische vernauwingen kunnen op basis van de oorzaak in drie categorieën worden ingedeeld:

① Aangeboren urethrale strictuur, zoals meatusstenose of urethrakleppen.

② Ontstekingsgerelateerde urethrastrictuur, die kan ontstaan ​​door gonorroe, tuberculose of niet-specifieke infecties. Het strictuurpatroon is vaak complex en de mate van vernauwing is vaak ernstig. Na vroege infectiebestrijding bestaat de behandeling voornamelijk uit urethrale dilatatie. Daarnaast kan ook een verblijfskatheter een urethrastrictuur veroorzaken.

③ Traumatische urethrastrictuur is het meest voorkomende type en ontstaat door ernstig letsel aan de urethra met onvoldoende of vertraagde initiële behandeling.

Pathologisch gezien variëren de ernst, diepte en lengte van de vernauwing aanzienlijk. Meestal is er slechts één vernauwing, hoewel er bij gonorroe ook meerdere vernauwingen kunnen voorkomen. Vernauwingen kunnen secundair geïnfecteerd raken, wat kan leiden tot urethrale divertikels, periurethrale ontsteking, prostatitis of epididymo-orchitis. Als de urinewegobstructie langdurig aanhoudt, kan dit uiteindelijk leiden tot hydronefrose, nierfunctieverlies en uremie.

2. Klinische presentatie van urethrastrictuur

De symptomen van een urethrastrictuur variëren afhankelijk van de ernst, omvang en progressie ervan. De belangrijkste symptomen zijn als volgt:

Ten eerste is er sprake van moeilijkheden met plassen, in ernstige gevallen met urineretentie. Aanvankelijk ervaren patiënten persen tijdens het plassen, een lange plasduur en een gespleten urinestraal. Geleidelijk wordt de straal dunner en de reikwijdte korter, om uiteindelijk over te gaan in druppelen. Wanneer de blaaswandspier samentrekt maar de weerstand van de urethra niet kan overwinnen, neemt het volume resturine toe, wat mogelijk kan leiden tot overloopincontinentie of urineretentie.

Ten tweede gaat een urethrastrictuur vaak gepaard met chronische urethritis. Dit kan leiden tot secundaire blaasontstekingen, nierstenen of epididymo-orchitis. De proximale urethra verwijdt zich boven de strictuur, en urineretentie kan leiden tot terugkerende urineweginfecties, periurethrale abcessen, urethrale fistels, prostatitis en epididymitis. De resulterende obstructie kan hydronefrose en terugkerende urineweginfecties veroorzaken, wat uiteindelijk kan leiden tot een afname van de nierfunctie of zelfs uremie.

Ten derde kan een chronisch verhoogde intra-abdominale druk leiden tot complicaties zoals hernia's, aambeien en rectumprolaps.

3. Diagnostisch onderzoek bij urethrastrictuur

1. Palpatie van de urinebuis en onderzoek van het scrotum/de anus

Alle patiënten met een traumatische urethrastrictuur dienen routinematig een anaal, rectaal en prostaatonderzoek te ondergaan. Een aanzienlijke opwaartse verplaatsing van de prostaat duidt op een hogere locatie van de strictuur of een langer strictuursegment. Proctoscopie kan de aanwezigheid, grootte en locatie van een urethrorectale fistel bepalen.

2. Urethraal sondeonderzoek

Met behulp van urethrale sondering kunnen de locatie, de ernst en de lengte van de vernauwing worden vastgesteld.

3. Urethrografie

Dit onderzoek vormt een belangrijke basis voor de keuze van de behandelmethode.

4. Echografie van de urinebuis

Dit biedt het voordeel dat de lagen van het urethrale lumen, het corpus spongiosum-weefsel en het periurethrale weefsel duidelijk van elkaar te onderscheiden zijn, waardoor de lengte van de vernauwing nauwkeurig kan worden ingeschat zonder herhaalde blootstelling aan röntgenstraling door contrastonderzoek.

5. MRI van de urinebuis

Magnetische resonantiebeeldvorming (MRI) heeft diagnostische referentiewaarde voor urethrastricturen na bekkenfracturen.

6. Anderen

Urineweginfecties gaan vaak gepaard met afwijkende urineanalyse en bacteriologische bevindingen, die van belang zijn voor de keuze van antibiotica.

4. Behandeling van urethrastrictuur

De huidige behandelmethoden voor urethrastrictuur omvatten voornamelijk urethrale dilatatie, interne urethrotomie, lasertherapie, het plaatsen van een urethrale stent en open urethrale reconstructie, waaronder end-to-end anastomose en substitutie-urethroplastiek. De keuze van de behandeling moet worden afgestemd op de individuele patiënt, rekening houdend met de oorzaak, locatie, lengte, complicaties en eerdere chirurgische ingrepen, om een ​​persoonlijk behandelplan op te stellen.

Vrijwaring

Een deel van de inhoud van dit artikel is afkomstig van online bronnen. Mocht er sprake zijn van inbreuk op auteursrechten, neem dan contact met ons op zodat we het artikel kunnen verwijderen.

De hier verstrekte medische informatie dient uitsluitend ter referentie en mag niet worden gebruikt als basis voor klinische diagnose of behandeling.