Analiza faktora koji doprinose neuspjehu intermitentne kateterizacije kod pacijenata s povredom kičmene moždine i odgovarajuće strategije njege

Intermitentna kateterizacija potiče formiranje refleksnog mjehura nakon povrede kičmene moždine, čime se rješava urinarna disfunkcija kod pogođenih pacijenata. Međutim, ovaj postupak je sklon neuspjehu zbog različitih kliničkih faktora. Sistematskom analizom ovih uzročnih faktora mogu se formulirati ciljane preventivne mjere kako bi se minimizirali negativni utjecaji. Sveobuhvatno zdravstveno obrazovanje pacijenata i njihovih njegovatelja je neophodno za olakšavanje ranog oporavka funkcije mokrenja i poboljšanje ukupnog kvaliteta života.

1. Infekcija urinarnog trakta (UTI)

1.1 Etiologija

Nakon povrede kičmene moždine, patološke promjene se javljaju i u perifernom i u centralnom nervnom sistemu koji inerviraju mokraćni mjehur, što rezultira hipokontraktilnošću detrusora ili disinergijom detrusora i sfinktera. To dovodi do oštećene funkcije mokrenja i nakupljanja rezidualnog urina nakon mokrenja, što stvara povoljno okruženje za proliferaciju bakterija u mokraćnom mjehuru sa smanjenom antimikrobnom odbranom. Produženi intervali između kateterizacija uzrokuju prekomjerno rastezanje mokraćnog mjehura, što ugrožava njegovu vaskularnu opskrbu. Ponovljeno umetanje katetera i nepoštivanje aseptične tehnike također mogu rezultirati infekcijom ascendentnog urinarnog trakta.

1.2 Strategije njege

Treba održavati pedantnu perinealnu higijenu kako bi se smanjio rizik od ascendentne infekcije uzrokovane perinealnom florom, posebno kod pacijentica koje su predisponirane za ascendentnu infekciju zbog anatomski kraće uretre. Strogo se mora pridržavati aseptične tehnike u svakom trenutku. Učestalost kateterizacije treba kontrolirati na odgovarajući način, s općom preporukom od jednom svaka 4-6 sati, ne više od 6 puta dnevno. Prije svake kateterizacije, pacijente treba uputiti da izvrše masažu mjehura ili promjenu položaja kako bi se olakšala drenaža urinarnog sedimenta. Kada je klinički indicirano, treba primijeniti antiinfektivna sredstva kako bi se osiguralo temeljito liječenje bilo kakve utvrđene infekcije urinarnog trakta.

2. Povreda uretre

2.1 Etiologija

Nedovoljno znanje tehnike kateterizacije, neadekvatno podmazivanje vrha katetera, upotreba prevelikog katetera ili već postojeća striktura uretre mogu uzrokovati lokalizirani edem sluznice i traumatsku povredu tokom postupka. Prečesta kateterizacija dodatno pogoršava oštećenje uretre.

2.2 Strategije njege

Treba odabrati kateter odgovarajuće veličine: za odrasle muške pacijente se uglavnom preporučuje kateter od 12Fr ili 14Fr, dok se za ženske pacijentice može koristiti nešto veća veličina. Temeljito podmazivanje katetera je neophodno; hidrofilni kateteri s niskim koeficijentom trenja su poželjniji kako bi se minimizirala trauma uretre. Volumen mjehura idealno bi trebalo procijeniti pomoću skenera mjehura prije svake kateterizacije kako bi se smanjila nepotrebna učestalost kateterizacije. Sve postupke treba izvoditi nježnim, namjernim pokretima kako bi se spriječila povreda epitela uretre.

3. Urinarni kamenci

3.1 Etiologija

Produžena kateterizacija mokraće nakon traumatske povrede ili operacije, u kombinaciji s prekomjernim rezidualnim urinom nakon mokrenja koji je rezultat intermitentne kateterizacije, potiče kristalizaciju urinarnih soli. Vremenom se ovi kristali agregiraju u lučno oblikovane, lamelarne ili tubularne kamence. Recidivirajuće infekcije urinarnog trakta predisponiraju pacijente za stvaranje kamenca izazvanog infekcijom. Osim toga, povećano izlučivanje mokraćne kiseline urinom usljed povrede kičmene moždine dodatno olakšava razvoj kamenca.

3.2 Strategije njege

Dnevni unos tečnosti treba strogo regulisati na približno 2.000 mL. Masaža mokraćne bešike prije kateterizacije olakšava izbacivanje naslaga koje prianjaju na zid mokraćne bešike, čime se smanjuje učestalost stvaranja kamenca. Ispiranje mokraćne bešike treba uključiti u režim liječenja; stroga aseptična tehnika se mora pridržavati tokom cijelog tretmana kako bi se spriječile ponovne infekcije urinarnog trakta.

4. Hidronefroza

4.1 Etiologija

Dugotrajno povišenje intravezikalnog pritiska uzrokovano prekomjernim rezidualnim urinom nakon mokrenja dovodi do hipertrofije trigona mokraćne bešike i spazma detrusora. Produžena intravezikalna hipertenzija na kraju rezultira dekompenzacijom na ureterovezikalnom spoju, što uzrokuje vezikoureteralni refluks i posljedičnu hidronefrozu.

4.2 Strategije njege

Preporučuje se redovna kontrola ultrazvukom urinarnog trakta radi praćenja dilatacije gornjih urinarnih puteva. Učestalost kateterizacije treba kontrolirati tako da volumen koji se ispušta po sesiji ne prelazi 500 mL. Na kraju svake kateterizacije, suprapubičnu regiju treba pritisnuti savijenom šakom kako bi se smanjio rezidualni urin nakon mokrenja i olakšalo potpuno uklanjanje urinarnog sedimenta.

Odricanje odgovornosti

Dio sadržaja u ovom članku potiče iz online izvora. U slučaju bilo kakvog kršenja autorskih prava, kontaktirajte nas radi uklanjanja.

Medicinske informacije navedene ovdje služe samo u informativne svrhe i ne bi se trebale koristiti kao osnova za kliničku dijagnozu ili liječenje.