Hoe om die kateterinvoegdiepte tydens intermitterende kateterisering te bepaal?
Intermitterende kateterisasie word nou wyd erken as die voorkeur-bestuursmetode vir neurogeniese blaas en word wyd gebruik in kliniese praktyk. Tydens kateterisasie beïnvloed dit direk of die kateter tot op die toepaslike diepte in die blaas geplaas word, die kateterisasie-uitkomste. As dit te diep geplaas word, kan die kateter oprol, vou of sy punt opwaarts binne-in die blaas skuins hê, wat volledige leegmaak voorkom en die blaasmukosa moontlik beskadig. As dit te vlak geplaas word, kan die dreineringsoogies by die kateterpunt by die blaasnek of binne die posterior uretra geposisioneer word, teen die mukosale oppervlak lê en lei tot onvoldoende uriendreinering. So, hoe diep moet die kateter geplaas word om gladde uriendreinering en volledige blaasleegmaak te verseker? Hieronder verskaf ons riglyne vir verskillende pasiëntpopulasies.
Volwassenes
By volwasse vroue is die uretra-opening onder die klitoris en bo die vaginale opening geleë, en dit is relatief wyd en kort. Die uretra-lengte by volwasse vroue is tipies 3-5 cm. Tydens kateterisasie, plaas die kateter versigtig 4-6 cm; sodra urine begin vloei, skuif dit 'n verdere 1 cm vorentoe.
By volwasse mans is die uretra 17–20 cm lank en het twee krommings: die prepubiese kromming en die infrapubiese kromming. Dit het ook drie smal segmente: die eksterne meatus, die membraanagtige gedeelte en die interne meatus. Tydens kateterisasie moet hierdie anatomiese kenmerke in ag geneem word. Die penis moet opgelig word om 'n hoek van 60° met die buikwand te vorm om die prepubiese kromming reguit te maak en gladde invoeging te vergemaklik. Die kateter moet tot 'n diepte van ongeveer 20 cm ingesit word, en dan nog 2 cm gevorder word nadat urine begin vloei.
Kinders
By kinders is 'n belangrike anatomiese kenmerk van die urienwegstelsel dat die blaas relatief hoog geposisioneer is. Die neonatale blaas is dikwels peervormig en bo die pubiese simfise geleë. Die babablaas lê naby die voorste abdominale wand en daal geleidelik met ouderdom af in die bekkenholte. By seuns is die uretra-lengte ongeveer 5-6 cm op 1-jarige ouderdom en bereik ongeveer 12 cm teen seksuele volwassenheid. By meisies is die uretra kort - slegs ongeveer 1 cm by geboorte, wat later tot 3-4 cm toeneem.
Gegewe die aansienlike variasie in uretralengte tussen seuns van verskillende ouderdomme, en die huidige gebrek aan definitiewe data en navorsingsverslae oor die presiese kateterisasiediepte vir manlike babas en kinders in verskillende ouderdomsgroepe, beide plaaslik en internasionaal, word dit aanbeveel om die kateter stadig in te voeg sodat die punt daarvan verby die interne uretrameatus gaan. Sodra urine begin vloei, beweeg die kateter 'n verdere 2-3 cm vorentoe, waarna die dreineringsoogies binne die blaas bo die interne uretrameatus geplaas sal word, wat onbelemmerde uriendreinering moontlik maak.
Vir vroulike babas en kinders, plaas die kateter ongeveer 1.5 cm in die uretra; sodra urine vloei, skuif dit 'n verdere 0.5 cm vorentoe. Dit lei daartoe dat die kateter die blaas tot 'n diepte van ongeveer 2 cm binnedring, wat gepas is vir die baba se anatomiese struktuur. Op hierdie diepte is die dreineringsoogies presies op die laagste punt van die blaas geplaas, wat voldoende dreinering van oorblywende urine vanaf die blaasbasis moontlik maak.
Bogenoemde is tegnieke vir die bepaling van die gepaste kateter-invoegdiepte tydens intermitterende kateterisasie, en diegene wat dit benodig, kan dit as verwysing gebruik. In die meeste gevalle is intermitterende kateterisasie 'n langtermynprosedure wat voortdurende toewyding vereis. Die bemeestering van gestandaardiseerde invoegtegnieke en die vind van die optimale invoegdiepte kan dikwels twee keer die resultaat met die helfte van die moeite behaal, wat die langtermyn urienweggesondheid beter ondersteun.
Vrywaring
Van die inhoud in hierdie artikel kom van aanlynbronne. Indien daar enige oortreding is, kontak ons asseblief vir verwydering.
Die mediese inligting wat hier verskaf word, is slegs ter verwysing en moet nie as basis vir kliniese diagnose of behandeling gebruik word nie.










